Ein sumarmorgon

(Lesestykke, 1884)

Av Ingebjørg Jore

(1884)

    Klokka var berre halv fem, daa eg vaknad upp av ein lett halvdorm. Det var geiti, som vekte meg; ho reiv ned ei fjøl utanfor veggen. Eg knipte augo ihop for aa faa sova att; men eg fekk det kje til, og so laut eg upp daa. Det var forvitnelegt aa sjaa, koss veret lagad seg og – alt det høyet, me hadde liggjande ute! Men det var kje mykje hugnadlegt aa sjaa ut: heile himmelen liknad eit myrkt, graatt teppe med smale ljosgraae rispur. Fjelli var so myrke og aalvorslege, dei stod som i venting paa den laugi, som det saag ut til ikkje var so langt burte; aasusen høyrdest jamt og so tungt gjenom den stille lufti; det lyddest som um elvi vonad aa verta større og sterkare snart. Og bjølla fraa bu-grindi totte eg berre ropad so sagte: regn, regn, regn. Lauvtrei hengde bladi ende ned og var sturne, fordi fuglarne tagde seg so. Blomarne var syvjuge, dei stod og dubbad, men knipte tett innaat seg bladi, at regnet skulde daa kje koma midt i kruna.

    "Nei, naar det er so lagat ute, so er inne betre", tenkte eg; og so tok eg inn ved og nørde paa varmen. Eg sat so ei god stund, trur eg.

    "No høyrer eg væl snart regnet paa toka", tenkte eg.

    Men det drygde, og so vilde eg ut daa og sjaa, um det ikkje snart var der.

    Men daa eg kom ut, vart eg var, at dei ljosgraae vegerne uppi skyi hadde vortet breidare og blaaare, og den liten, dei fyrr hadde havt, hadde flutt seg burt i dottarne. Der aust, som soli var ventande fyrst skulde glytta fram, var det reint for skyer; der var ein grøn-blaa lit, skiftande i gult. Den nedlengste skykanten var som berre gull, lenger innpaa roseraud, og han vart myrkare til lenger upp det kom, so at det tilslutt berre høvde dei flokarne, som hekk lengst ned i lufti.

    Aai song no kvikare og med reinare maal; ho hadde nok maatt slept tanken um nokon vokster no, men gløymde det yver gleda av aa faa solstraalarne nedi til seg. Bjørki reiste no hovudet og riste lauvi, og nokre fuglar tok til aa syngja. Lauvros reis upp og skok seg, og daa song bjølla so greidt.

    Det ljosnad alt fort, og snart laag morgonsoli og blenkte toppen paa vestfjelli av den smale dalen; ho gleid nedetter seint, men jamnt. Eg gjekk ned til vatnet og saag paa dei smaae baarurne, som rullad sagte og lognt inn mot strandi og skylde berre dei laagaste steinar, glidande attende eit stykkje for paa ryggen av ei større motbaare aa leggja seg til kvile.

    No hadde soli komet ned paa flata, gleid utum vatnet og strauk seg uppyver bakkarne paa austre sida; i det same kom ein frisk nordanvind, som gjorde baarurne større og riste i ein stor lauvtett vider, so at ei mengd doggdropar draus av og ned paa marki i regnboge-fargar; ein av desse vart hangande i ein liten kvit klokkeblom, som stod derunder, og som reint av eit naudvingel var spard av ljaaen. Han nikkad og smilte so glad, fordi han enno eit bil fekk njota det fagre livet; men han hadde augat fullt av taarur for alle dei kameratarne, som laag ihopkarad der burte, visnad og livlause.

    No hadde vegerne deruppe vortet store og myrkeblaae, flokarne kvite og tome og løyste seg upp til ørsmaae dottar, som ein etter annan vart burte, og snart var heile himmelen blank, soli sprette seg og log yver heile andlitet, for no var ho eismal um det store romet; fuglarne song alle, som hadde liv og nebb, so det ljomad i liderne; og bjørki turvte kje helder lenger syta yver, at det var for stilt.

 


Frå Lesebok i det norske folkemaal for høgre skular ved Arne Garborg og Ivar Mortenson. Kristiania: Forlagt av Huseby & Co. limit. 1885. Elektronisk utgåve 2002 ved Jon Grepstad.